Kiedy się mówi o jakościowej (nie tylko ilościowej) różnicy między powszechnością kultury dawniej i dziś, to bierze się pod uwagę przede wszystkim dwa czynniki: jeden techniczny, drugi socjologiczny. Czynnik techniczny obejmuje zarówno nowe możliwości dla twórców, jak i nowe środki przekazywania sztuki odbiorcom. W czasach szkolnych snuliśmy z kolegami marzenia, żeby móc opowiadać jakąś historię i zarazem „prosto z głowy" rzucać na ogromny ekran (najlepiej z mgły!) wymyślone pejzaże, postacie i sceny, albo nawet same tylko mieniące się kształty i kolory, groźne, pogodne, smutne czy niepokojące - zależnić od treści opowiadania. Kiedy teraz czytam, jak Kijowski świetnie opisuje seans w paryskim kinie, gdzie na gorąco dawano telewizyjne sprawozdania z rzymskiej olimpiady - narrator mógł do woli objąć kamerą widok stadionu, prowadzić ją po leniwych chmurach, a potem ukazać w ogromnym powiększeniu skupioną twarz zawodniczki (która nie wiedziała, że teleobiektyw dociera tuż), ukazać ją dalekim ludziom w chwili, gdy koncentruje się przed skokiem - wydaje mi się, że w takiej improwizowanej twórczości sprawozdawcy sportowego, w takim wizualnym komponowaniu dziejących się zdarzeń realizuje się coś z owych szkolnych rojeń techniczno--artystycznych o przyszłej sztuce.
| |
|