Na pewno istnieją w tym kierunku nieuświadomione tęsknoty. Cytowany już autor, J.G. Weightman, robi ciekawą uwagę, opisując ślub księżniczki Małgorzaty: tłumy, widziane w telewizji, wyglądały zarazem prawdziwie i nieprawdziwie, trochę jak ochotnicy, którzy odprawiają ludowy taniec w rezerwacie dla krajowców. Podobne wrażenie - wrażenie uczestnictwa w jakimś zamazanym, niedorozwiniętym artystycznie (a więc ekspresyjnie) rytuale - przeżyłem w USA na meczu base-ballu. Ta narodowa gra amerykańska jest dla Europejczyka potwornie nudna, całymi minutami nic się właściwie nie dzieje, ale dla tamtejszej publiczności nie najważniejsza jest dynamika samej rozgrywki. Miałem uczucie, że cała uwaga widzów skupia się na tradycyjnej wymowie niektórych gestów, na sposobie, w jaki gracze wbiegają na boisko i schodzą ze swoich stanowisk, na metodzie sygnalizacji pitchera i catchera, jednym słowem na ceremoniale gry, na rytuale. Jednolity, potężny wrzask, buchający z trybun w momentach najmniej (dla mnie) spodziewanych i zbiorowa, pełna napięcia cisza, to były prymitywne formy wspólnego przeżywania, formy integracji. Do greckich olimpiad było stąd jednak dosyć daleko. Na pewno Grecy
także mieli swoje niewybredne rozrywki i swoje szmiry, ale o jakości ich kultury stanowiło to, że wspólną własnością, wspólną wartością społeczeństwa, zasymilowaną co najmniej w tym samym stopniu co owe szmiry, byli Homer i Sofokles.
kapsuła spa warszawa | zabiegi na celulit Poznań |
|